Godzina dla Włosów #23 Głębokie oczyszczenie i regeneracja po upalnych dniach nad oceanem

Wracam dziś do mojej serii „Godzina dla włosów” i przyznam, że bardzo brakowało mi tych małych, domowych chwil tylko dla siebie. Ostatnie tygodnie były u nas naprawdę upalne, więc często uciekaliśmy nad ocean, który przynosił to upragnione ochłodzenie. Niestety, na moich włosach zostawiał już mniej upragnione „pamiątki”, sól, wiatr i słońce zrobiły swoje. Włosy stały się bardziej szorstkie, zmęczone i ewidentnie potrzebowały resetu. Dlatego tym razem postawiłam na prostą, spokojną pielęgnację: najpierw dokładne oczyszczenie, potem regeneracja i wygładzenie, dokładnie taki „reset”, który najlepiej robi włosom po dniach pełnych słońca, wiatru i słonej wody.

I tak oto dochodzimy do konkretów, bo kiedy już wiem, że włosy potrzebują resetu, lubię mieć pod ręką kilka sprawdzonych rzeczy, które robią robotę bez zbędnego kombinowania.

Czego użyłam? 
Na zdjęciu są cztery rzeczy, na których oparłam cały włosing:

1) Olej z czarnuszki (black seed oil)

Olej z nasion Nigella sativa, u nas to po prostu 100% organiczny, tłoczony na zimno olej z czarnuszki. Kupiliśmy go kiedyś przy pielęgnacji skóry naszego Maluszka z egzemą, a że sytuację udało się opanować, postanowiłam wykorzystać resztę na włosy.

2) Szampon oczyszczający Nature’s Organics Fruits Coconut & Lime
Sięgnęłam po niego, bo potrzebowałam mocniejszego domycia po oleju i „letnich przygodach”. Za oczyszczanie odpowiadają głównie: Sodium Laureth Sulfate, Cocamidopropyl Betaine i TEA-Lauryl Sulfate.

3) Ziaja „Liście baobabu” – maska wygładzająca (mój hit!)

Uwielbiam ją za szybki efekt wygładzenia. W składzie ma m.in. ekstrakt z liści baobabu, roślinne proteiny i aminokwasy pszenicy, a do tego zestaw witamin (B3, B5, B6, C, E) oraz emolienty, które dają miękkość i poślizg.

4) Serum Bioelixire z olejkiem z czarnuszki (z filtrami UV), o którym pisałam wam już kiedyś w jednym z wcześniejszych wpisów o tutaj klik

Typowo na końcówki: baza z lekkich silikonów (Cyclopentasiloxane, Dimethiconol) + filtry UV (Ethylhexyl Methoxycinnamate, Bumetrizole) i dodatek olejku z czarnuszki.

Jak używałam tych produktów?

1) Olejowanie dzień wcześniej

Zaczęłam od oleju z czarnuszki, nałożyłam go na długość (u mnie standardowo od ucha w dół, szczególnie na końcówki) i zostawiłam na noc.

2) Mycie i głębokie oczyszczenie

Następnego dnia umyłam włosy szamponem oczyszczającym i to był kluczowy moment. To właśnie jego składniki myjące: Sodium Laureth Sulfate, Cocamidopropyl Betaine i TEA-Lauryl Sulfate, domywają wszystko po oleju i po oceanie. Po takim myciu mam pewność, że włosy są naprawdę czyste i maska może zadziałać jak trzeba.

3) Maska Ziaja czyli moja szybka akcja ratunkowa

Potem nałożyłam moją ukochaną maskę Ziai. Plan był potrzymać ją dłużej, ale mój Maluch szybko zweryfikował ten pomysł 😅 miałam ją na włosach tylko kilka minut, a i tak zrobiła świetną robotę: wygładziła, zmiękczyła i uspokoiła to, co było najgorzej spuszone.

4) Naturalne suszenie + serum na końcówki z lotnymi silikonami

Włosy zostawiłam do wyschnięcia naturalnie, a kiedy końcówki były jeszcze lekko wilgotne, wtarłam odrobinę serum Bioelixire. Lubię je za to, że nie tylko wygładza, ale też daje ochronę dzięki filtrom UV (Ethylhexyl Methoxycinnamate, Bumetrizole).

Wrażenia po tym włosingu

Kiedy zrobiliśmy te zdjęcia, od razu zobaczyłam coś, co u mnie zawsze wraca w lecie czyli miedziano-rudawe refleksy. Moje ciemne włosy łapią wtedy cieplejsze tony, jakby sama natura przypominała mi, że jestem Słowianką :) Jak co roku mam zamiar je ochłodzić a docelowo się ich pozbyć i mam nadzieję, że kolejny raz uratują mnie z tego Violet de Paris, o którym pisałam wam kiedyś tutaj klik, oraz dobrze znany fanom akwarystyki Blue Ichito, o którym możecie poczytać tutaj klik. Co ciekawe, kiedyś wręcz nienawidziłam tego naturalnego balejażu. Wydawały mi się zbyt przypadkowe, za jasne i nierówne, trochę nie w moim stylu. A teraz patrzę na nie dużo łagodniej, bo jak na małą pamiątkę po lecie i pięknych chwilach. I powiem Wam szczerze… z roku na rok podobają mi się coraz bardziej :). Wracając jednak do godziny dla włosów...

Po całym zabiegu czułam (i widziałam) wyraźnie, że włosy odetchnęły. i najbardziej "rzuciły mi się w oczy" dwie rzeczy. Po pierwsze: nawilżenie i sprężystość. Od razu widać i czuć w dotyku, że włosy są lepiej nawodnione i bardziej elastyczne. To nie jest tylko kwestia wyglądu, ale także uczucia kiedy ich dotykam, zniknęło to „sianowate” odczucie, a pojawiła się lekka jedwabistość, jakby włosy miały w sobie więcej życia i chętniej współpracowały.

Po drugie: miękkość. Po oczyszczeniu i masce włosy zrobiły się przyjemnie gładkie, ale bez efektu ciężkości czy przyklapnięcia, ale raczej taki zdrowy, naturalny komfort. Kiedy przejeżdżam palcami po długości, czuję większy poślizg i uporządkowanie, a końcówki mniej się haczą i nie są tak szorstkie jak po dniach na słońcu.

I jeszcze jedno, mam wrażenie, że ta rutyna świetnie zagrała na równowagę. Oczyszczanie zrobiło porządek po oceanie i kosmetykach, maska dołożyła odżywienia, a serum domknęło końcówki i dało to przyjemne poczucie zabezpieczenia. To dokładnie ten typ włosingu, po którym myślę: „okej, wróciłyśmy na dobre tory”.

Jestem z tego włosingu naprawdę zadowolona, choć widzę też jasno, że to dopiero początek, moje włosy nadal proszą o konkretną porcję nawilżenia, trochę protein, regularne olejowanie i (u mnie jak zawsze) powrót do henny. I właśnie na tym chcę się skupić w kolejnych tygodniach.

A Wy? Macie swój prosty sposób, który zawsze ratuje włosy po upalnych dniach: coś, co naprawdę pomaga im wrócić do formy: domowa maseczka, ulubiona odżywka, olejek, a może po prostu jeden sprawdzony trik? Chętnie posłucham o waszych patentach :)

Pozdrawiam,

Madeline

The Junction — szlak, na którego końcu spotykają się dwa stare strumienie

Witajcie, dziś ponownie zabieram Was na wyprawę po jednym ze szlaków Girraween National Park, miejsca, gdzie granit opowiada historię starszą niż lasy, a cisza brzmi jak szept czasu. Tym razem naszym celem jest The Junction czyli punkt, w którym Bald Rock Creek i Ramsay Creek łączą się w jedno koryto, tworząc niewielkie, ale niezwykle malownicze ujście. To miejsce oficjalnie opisane jest jako naturalne połączenie dwóch strumieni w obrębie parku, który jest częścią większego systemu wodnego Murray–Darling Basin. Ale dla mnie The Junction to coś więcej niż hydrologiczny fakt na mapie. To miejsce spotkania: wód, szlaków, krajobrazów, historii… i myśli.

Już na początku szlaku towarzyszyło mi poczucie, że idziemy ku czemuś szczególnemu. Granitowe płyty, które tworzą naturalną drogę, przypominają starożytny chodnik wykuty przez starożytne siły natury. Skała pod stopami była chropowata, ciepła kolorami ochry i gdzie niegdzie różu, popękana niczym stara mapa, zapisana historiami sprzed tysięcy lat.

I w pewnym sensie dokładnie tak było. Według danych Queensland Parks and Wildlife Service granity tego regionu mają ponad 200 milionów lat i powstały głęboko pod powierzchnią ziemi, zanim erozja odsłoniła je w obecnej formie. Stąpanie po nich daje niezwykłe poczucie obcowania z czymś znacznie starszym niż my sami, z fragmentem czasu, który przetrwał całe epoki.

Już na początku trasy natknęliśmy się na tablicę zatytułowaną „Sliding towards a junction", która subtelnie wprowadzała nas do historii, którą mieliśmy za chwilę przeżyć. Zatrzymaliśmy się przy niej na moment aby ją postudiować. Ilustracja pokazywała miejsce, do którego zmierzaliśmy czyli ujście dwóch strumieni. Mogliśmy też jeszcze raz zerknąć na mapę parku, nasza lokalizacje oraz krótki opis krajobrazu, który już za chwilę mieliśmy oglądać. Z zapartym tchem czytałam o skalnych zjazdach, naturalnych basenach, piaszczystych fragmenty brzegu urozmaiconych małymi wodospadami i wodnymi oczkami, które często są o wiele głębsze niż można przypuszczać na pierwszy rzut oka.

Na tablicy pojawiły się także wizerunki ptaków zamieszkujących okolicę (niestety nie udało nam się uchwycić żadnego na zdjęciach) między innymi crimson rosella i scarlet robin, które wydawało się dla mnie niczym przypomnieniem, że to nie tylko świat skał i strumieni, ale również delikatny, żywy ekosystem pełen barw, dźwięków i zwierząt.

Ruszyliśmy dalej szlakiem, który prowadził nas po gładkich, falujących płytach granitu. W pewnym momencie spojrzałam w dół, wprost na swoje buty stojące na powierzchni skały, która pamięta czasy nieporównywalnie starsze niż mogłabym sobie wyobrazić. Powierzchnia pod stopami była ziarnista, szorstka, usiana drobnymi kryształami kwarcu i skalenia, jakby ktoś rozsypał na nim okruchy świata sprzed milionów lat. To jedno z tych miejsc, które uświadamiają, jak niewielcy jesteśmy wobec geologicznej historii świata i jak niezwykłe jest móc po niej wędrować.

Im dalej szliśmy, tym mocniej miałam wrażenie, że przekroczyliśmy niewidzialną granicę, dokładnie tak jakby otworzyły się przed nami niewidzialne wrota do innego Świata. Tego tajemniczego, magicznego świata pełnego starych ruin, historii i pradawnych zagadek, który pamiętałam z moich dziecięcych seriali takich jak "Tajemnice Sagali" (która częściowo była kręcona w Australii) czy "Słonecznej Włócznii". Drzewa wyrastające prosto ze skał wyglądały jak strażnicy sekretów sprzed wieków, a ich korzenie oplatające granit sprawiały wrażenie, jakby natura stworzyła tu własne, niezwykłe zasady istnienia. Patrząc na ten krajobraz, trudno było nie odnieść wrażenia, że to idealna sceneria dla opowieści o przygodach i ukrytych światach. Skały przypominały fragmenty starożytnych ruin, a busz tworzył naturalną scenografię, w której próbował ukryć jej pozostałości.

Po chwili wyłonił się przed nami Bald Rock Creek, spokojny strumień płynący niczym srebrna wstęga prowadząca w głąb zaczarowanego krajobrazu. Tafla wody była tak gładka, że odbijała niebo i drzewa niczym lustro z innego świata, w którym wszystko wydaje się odrobinę cichsze, wolniejsze i bardziej magiczne. Granitowe brzegi wyglądały jak naturalne tarasy, a porozrzucane głazy przypominały strażników pilnujących tego spokojnego zakątka. Cała sceneria sprawiała wrażenie fragmentu opowieści, a także miejsca, w którym mogłaby rozpocząć się przygoda, a każdy krok prowadziłby głębiej w świat tajemnic. To właśnie wzdłuż tego nurtu ruszyliśmy dalej, pozwalając wodzie prowadzić nas niczym przewodnik, w stronę celu naszej wędrówki.

Jednak po chwili, ku naszym zdziwieniu ścieżka łagodnie odbiła od strumienia i poprowadziła nas z powrotem w głąb buszu. Wąska, piaszczysta trasa wiła się między krzewami i smukłymi eukaliptusami, a granitowe głazy wyrastały przy niej niczym cisi strażnicy czasu. Co jakiś czas zerkałam niepewnie na mojego Męża, szukając w jego spojrzeniu spokoju, w końcu australijski busz potrafi skrywać swoje sekrety, a rozgrzane słońcem skały wydawały się idealnym miejscem dla niewidocznych mieszkańców tego świata… czyli węży. Na szczęście podczas tej wędrówki żaden z nich nie przeciął naszej ścieżki, pozwalając nam cieszyć się spokojem i magią tego miejsca bez niepotrzebnych emocji.

Po chwili spędzonej na krótkiej rozmowie i przypomnieniu sobie wszystkich zasad bezpieczeństwa, zwłaszcza tych dotyczących ewentualnego ukąszenia przez węże, ruszyliśmy dalej z odrobiną większej czujności. Przypomnieliśmy sobie, jak ważne jest zachowanie spokoju, unikanie gwałtownych ruchów i uważne stawianie kroków na rozgrzanych skałach wśród traw. Choć te myśli na moment wprowadziły delikatne napięcie, szybko ustąpiły miejsca ekscytacji i ciekawości dalszej drogi. W końcu takie rozmowy są częścią każdej prawdziwej przygody, tej, w której zachwyt nad naturą idzie w parze z rozsądkiem. A Girraween, jak zawsze, zdawało się nagradzać nas za odwagę kolejnymi pięknymi widokami naszego creeku.

Po chwili ruszyliśmy dalej, a szlak powoli wyprowadził nas z gęstszego buszu na bardziej otwartą przestrzeń. Krajobraz nagle odetchnął, a ja razem z nim, szerokie połacie terenu rozciągały się szeroko, a widoczność dawała upragnione poczucie spokoju. Tu łatwiej było wypatrywać każdy ruch na ziemi i każdy cień między skałami, co pozwoliło mi  się całkowicie rozluźnić i w pełni zanurzyć w pięknie tego miejsca. 

Niedługo później naszym oczom ukazały się niezwykłe formacje skalne, potężne granitowe głazy balansujące na mniejszych kamieniach niczym olbrzymie rzeźby porzucone w zastygnitymi krajobrazie. Jeden z nich szczególnie przykuwał uwagę, jakby był centralnym punktem kamiennej galerii stworzonej przez olbrzymów lub mitycznych Nefilim. Trudno było oprzeć się wrażeniu, że te monumentalne bryły nie są dziełem przypadku, tylko jakby stanowiły pozostałości po pradawnej cywilizacji, która mogła mieć swoją siedzibę właśnie tutaj, u ujścia dwóch niepozornych strumieni..

Może były fragmentami dawnego miasta, świątyni albo zapomnianego centrum świata, które zniknęło w wyniku kataklizmu, pozostawiając po sobie jedynie te ciche, kamienne formacje. Każdy głaz zdawał się nosić ślady dawnych historii, tajemniczych, niewypowiedzianych, starszych niż jakiekolwiek ludzkie opowieści.

A przynajmniej tak podsuwała mi moja bujna wyobraźnia, ku wyraźnemu rozbawieniu mojego Męża, który z uśmiechem słuchał moich coraz bardziej fantazyjnych teorii i żartował, że kiedyś powinnam napisać o tym wszystkim własną książkę fantasy. Jak myślicie jaki pasowałby do niej tytuł ? :)

Po chwili, kiedy już nacieszyłam się tą kamienną „galerią” i własnymi fantazjami, krajobraz odsłonił przed nami kolejną, subtelniejszą scenę tej opowieści. Między granitowymi płytami pojawiły się niewielkie wodne oczka, małe, niepozorne, a jednak pełne uroku. Dziś, gdy na nie patrzę, przypominają mi małe wodne portale z pierwszej części "Opowieści z Narnii" magiczne sadzawki, przez które można było przenosić się do innych światów.

I choć wiem, że to tylko gra wyobraźni, trudno oprzeć się myśli, że te drobne zbiorniki mogłyby być bramami do zupełnie innych historii lecz ich odkrywanie zostawię już bohaterom fantasy.

Po chwili wędrówki krajobraz znów nas zaskoczył, przed nami pojawił się niewielki wodospad, subtelny, lecz urzekający swoją naturalną elegancją. Woda spływała po wygładzonej skale, cicho i cierpliwie, jakby od wieków opowiadała tę samą historię. Odruchowo przykucnęłam przy jego krawędzi, próbując uchwycić ten moment na zdjęciu, z nadzieją, że w kadrze uda się zatrzymać nie tylko obraz, ale i odrobinę magii tej chwili. Szum wody działał kojąco, delikatnie przerywając ciszę, która panowała wokół, i nadając temu miejscu rytm spokojnego, niemal baśniowego, australijskiego klimatu.

Kilka minut później dotarliśmy do miejsca, które było celem naszej wędrówki: The Junction. To tutaj Bald Rock Creek i Ramsay Creek spotykają się i łączą swoje nurty, splatając się niczym dwie historie, które od tej pory płyną już razem. Patrząc na ich złączenie, miałam wrażenie, że to coś więcej niż zwykłe połączenie strumieni, jakby były dwiema duszami odnajdującymi się po długiej, samotnej podróży. Woda mieszała się spokojnie, tworząc jeden rytm, jeden nurt, jedną opowieść, cichą, ale pełną ukrytego znaczenia.

Nieopodal piętrzyły się kolejne granitowe głazy, rozrzucone po zboczu jakby w pośpiechu porzucone przez czas lub wyrwane z miejsca przez pradawną katastrofę. Sprawiały wrażenie niestabilnych, jakby za chwilę miały osunąć się w stronę strumienia i na moment zatrzymać jego bieg. Wyglądały jak fragmenty zrujnowanego świata, resztki czegoś większego, potężniejszego, co dawno temu przestało istnieć, pozostawiając po sobie jedynie kamienne echo dawnej historii.

Ta wyprawa była dla mnie jak spacer przez opowieść: pełną cichych strumieni, niezwykłych formacji skalnych i pola do zabawy dla kogoś kto ma w sobie szczyptę fantazji i uwielbia urozmaicać sobie życie drobnymi abstrakcyjnymi historiami. The Junction stało się dla mnie nie tylko celem wędrówki, ale także symbolem spotkania natury i mojej wyobraźni. Każdy kolejny krok odsłaniał nowe detale, nowe nastroje i nowe historie, które rodziły się w mojej głowie. Wracam z tej drogi z poczuciem zachwytu, spokoju i lekkiej tęsknoty za tym światem. Bo są miejsca, które nie kończą się wraz ze szlakiem, ale zostają w nas na długo.

A Wy? Czy podczas swoich podróży również pozwalacie wyobraźni snuć własne opowieści, czy raczej wolicie trzymać się faktów, map i rzeczywistości taką, jaka jest?

Pozdrawiam,
Madeline

2016 do 2026 czyli metamorfoza moich włosów oraz 10 lat świadomej pielęgnacji.

Witajcie :) Ostatnio na Instagramie coraz częściej widzę trend „2016 vs 2026” czyli bardzo trendujące ostatnio porównania zdjęć sprzed dekady z tym, gdzie jesteśmy dziś. Pomyślałam, że to piękny pretekst, żeby spojrzeć wstecz również na moją włosową drogę. Bo moje włosy w 2016 roku i dziś to nie tylko różnica w długości czy kolorze, ale cała historia uczenia się, eksperymentów, błędów i małych odkryć. Przeglądając stare zdjęcia, zdałam sobie sprawę, jak bardzo zmieniło się moje podejście do pielęgnacji: od intuicyjnych prób po świadome decyzje. Ten wpis to taka osobista kronika zmian i drogi jaką przeszły moje włosy i moja wiedza w zakresie świadomej pielęgnacji. Podzieliłam ją na cztery kwartały, które najlepiej oddają kolejne etapy tej włosowej dekady, zapraszam do tej jakże sentymentalnej i motywującej podróży razem ze mną.

 

I kwartał: świadoma pielęgnacja, progres i dopracowywanie metod

Pierwszy kwartał 2016 roku nie był początkiem mojej świadomej pielęgnacji, tę drogę zaczęłam już na przełomie 2013 /2014 roku. W 2016 byłam jednak na etapie, w którym zaczynałam wyraźnie widzieć efekty wcześniejszej pracy i coraz lepiej rozumieć swoje włosy. Skupiałam się głównie na zagęszczeniu, odżywieniu oraz próbach wydobycia naturalnego skrętu. To był czas intensywnych eksperymentów, zarówno pielęgnacyjnych, jak i prac nad wydobyciem ich naturalnego koloru po niefortunnym farbowaniu na hebanową czerń pod koniec liceum. Testowałam przyciemnianie włosów na różne sposoby: od płukanek, przez gotowanie ziół, aż po kompresy i domowe maski z dodatkami np. błękitu metylenowego, o którym możecie poczytać tutaj klik oraz fioletu gencjany, z którego efektami możecie zapoznać się tutaj klik. Nie wszystkie próby kończyły się idealnym efektem, ale każda z nich czegoś mnie uczyła. Coraz lepiej wiedziałam, jak reagują moje włosy na proteiny, humektanty i emolienty oraz jak ważna jest równowaga PEH, o której więcej napisałam później w tym wpisie klik. Olejowanie było już stałym elementem mojej rutyny, a ja zaczynałam dopasowywać oleje do porowatości włosów. To był etap przejścia od chaotycznych testów do bardziej przemyślanej pielęgnacji. Włosy stopniowo stawały się mocniejsze, bardziej sprężyste i wizualnie zdrowsze. Widoczny progres dawał mi ogromną motywację do dalszego działania. Ten kwartał był symbolem świadomego rozwoju i coraz większej kontroli nad tym, co dzieje się na mojej głowie.

II kwartał: widoczne efekty i przygotowania do hennowania

W drugim kwartale efekty wcześniejszej pielęgnacji zaczęły być coraz bardziej zauważalne. Włosy były wyraźnie odżywione, mocniejsze i bardziej podatne na stylizację. Coraz lepiej radziłam sobie z ich skrętem i puszeniem, a pielęgnacja zaczynała przynosić bardziej przewidywalne rezultaty. To był moment, w którym zaczęłam coraz poważniej myśleć o hennowaniu, nie tylko jako o ratunku na wyrównanie koloru i przykrycie rudności, ale też jako o kolejnym kroku w poprawie kondycji włosów. Skupiałam się na ich dobrym przygotowaniu: nawilżeniu, regeneracji i wzmocnieniu struktury. Testowałam różne maski, oleje, a także z tego co pamiętam testowałam wtedy różne metody olejowania włosów, o których możecie poczytać tutaj klik, a także same metody mycia, starając się gdzieś znaleźć balans między odżywieniem a lekkością. Zaczęłam też bardziej doceniać naturalny wygląd włosów, zamiast dążyć do ich ciągłego „naprawiania”. Ten kwartał był czasem spokojnego dopracowywania rutyny i budowania bazy pod kolejne zmiany. Czułam, że jestem coraz bliżej efektu, który wcześniej wydawał się trudny do osiągnięcia. 

III kwartał: pierwsze hennowanie i efekt „wow”

Trzeci kwartał przyniósł jeden z największych przełomów, w drugiej połowie 2016 roku zaczęłam hennować włosy. Pierwsze efekty przeszły moje wszelkie oczekiwania. Moim głównym celem był powrót do naturalnego koloru i uzyskanie bardziej jednolitego tonu, ale okazało się, że henna dała znacznie więcej. Włosy stały się wyraźnie mocniejsze, bardziej sypkie i pełne blasku. Ich struktura poprawiła się, a pasma wyglądały na grubsze i zdrowsze. Zachwycona rezultatem zaczęłam regularnie sięgać po hennę (raz na miesiąc), traktując ją jako ważny element pielęgnacji. Jednocześnie rozpoczęłam walkę z rudościami i ciepłymi refleksami, które zaczęły pojawiać się w kolorze między innymi za sprawą henny, a także niechcianego balejażu po wakacjach. Eksperymentowałam z mieszankami, proporcjami i dodatkami, ucząc się, jak kontrolować finalny efekt. To był czas intensywnych prób, ale też ogromnej satysfakcji z widocznych zmian. Włosy wyglądały coraz lepiej, a ja zaczęłam odczuwać, że jestem na właściwej drodze. Ten kwartał to dla mnie symbol największego efektu „wow” w całej tej dekadzie :)

IV kwartał: domknięta łuska, blask i dojrzałość pielęgnacyjna

Czwarty kwartał był momentem, w którym wszystkie wcześniejsze etapy zaczęły się spinać w spójną całość. Regularna pielęgnacja, olejowanie, henna i lepsze rozumienie potrzeb włosów zaczęły przynosić długofalowe efekty. Łuska włosa była coraz bardziej domknięta, co przełożyło się na widoczny blask i lepsze odbijanie światła. Włosy wyglądały na gładsze, zdrowsze i bardziej jednolite na długości. Kolor stał się głębszy i bardziej harmonijny, a pasma mniej podatne na puszenie i przesuszenie. Pielęgnacja stała się bardziej intuicyjna,
wiedziałam, kiedy włosy potrzebują odżywienia, kiedy oczyszczenia, a kiedy po prostu spokoju. Ten etap był symbolem dojrzałości w podejściu do włosów i ich pielęgnacji: bez pośpiechu, bez gonienia za ideałem, ale z realnym zadowoleniem z efektów, które już udało mi się osiągnąć. Patrząc na zdjęcia z tego okresu, widzę nie tylko zmianę wizualną, ale też drogę pełną nauki, cierpliwości i konsekwencji.

10 lat później – czego nauczyła mnie metamorfoza włosów

Patrząc dziś na zdjęcia z lat 2016 widzę nie tylko zmianę w wyglądzie moich włosów, ale przede wszystkim ogromną drogę, jaką przeszłam: od prób, błędów i eksperymentów po coraz większą świadomość i cierpliwość. To była dekada nauki słuchania swoich włosów, odkrywania tego, co im służy, i akceptowania tego, że efekty przychodzą powoli, ale zostają na długo.

Moja metamorfoza nie wydarzyła się z dnia na dzień, ale była sumą małych decyzji, regularnej pielęgnacji, hennowania, olejowania i konsekwencji. Dziś moje włosy są zdrowsze, bardziej błyszczące, mocniejsze i bliższe temu, o czym kiedyś marzyłam. Moje podejście do nich również się zmienniło. Już usilnie nie dążę do moich włosówych guru tylko akceptuję to jak moje włosy wyglądają tu i teraz. 

A Wy? Gdybyście cofnęły się myślami o 10 lat to co wtedy było dla Was ważne, o czym marzyłyście albo co chciałyście zmienić? Ciekawi mnie, jak patrzycie na siebie dziś i czy widzicie tę drogę, którą już przeszłyście, nawet jeśli wszystko potoczyło się trochę inaczej, niż kiedyś sobie wyobrażałyście. Jeśli macie ochotę, podzielcie się swoją małą „dekadą zmian” w komentarzu :)

Pozdrawiam,
Madeline

Macierzyństwo bez filtrów czyli wracamy do życia po ząbkowaniu +

Ostatnie miesiące były dla mnie wyjątkowo intensywne i to nie w tym „instagramowym” sensie, tylko w tym najbardziej życiowym i prawdziwym. Dużo się działo, dni mijały szybko, a codzienność była pełna emocji, obowiązków i ważnych chwil. Zrobiłam sobie ponad trzy miesiące przerwy od blogowania, bo zwyczajnie potrzebowałam więcej przestrzeni na rodzinę, odpoczynek i bycie tu i teraz. Pisanie na moment zeszło na dalszy plan, choć cały czas miałam je z tyłu głowy i wiedziałam, że przyjdzie dzień, kiedy wrócę. Ten czas był pełen wyzwań, ale też bliskości, wzruszeń i małych momentów, które naprawdę zostają w sercu. Pozwolił mi zwolnić, nabrać dystansu i docenić codzienność w bardziej spokojny sposób. Teraz wracam z nową energią, wdzięcznością i ogromną radością, że mogę znów tu pisać i dzielić się z Wami moimi historiami.

Dużą część tego czasu wypełniło ząbkowanie mojego synka: proces długi, wymagający i bardzo intensywny, ale też pełen bliskości i tej wyjątkowej, rodzicielskiej uważności. Były nieprzespane noce, bardziej wymagające dni i kilka chorób po drodze, ale staraliśmy się wszystko przyjmować na bieżąco, krok po kroku. Nawet Święta miały u nas spokojniejszy, bardziej domowy charakter, podporządkowany zdrowiu i temu, żeby nasz maluch czuł się jak najlepiej. 

Natomiast w  październiku odwiedziła nas moja najmłodsza siostra razem z kuzynką mojego męża, co wniosło do naszego domu dużo radości i świeżej energii. Na parę tygodni nasz dom zamienił się w mały szpital polowy ma szczęscie z pielęgniarką i lekarką na pokładzie :) Pokazywaliśmy im Australię, trochę podróżowaliśmy i łapaliśmy wspólne chwile, które zostaną z nami na długo. Niedługo później przylecieli również rodzice mojego męża ze szwagrem i przez jakiś czas nasz dom był pełen rozmów, śmiechu, herbat wypijanych razem i tego miłego, rodzinnego zamieszania, które choć intensywne, było bardzo ciepłe i budujące. To właśnie im zawdzięczamy ten wyjątkowy domowy i rodzinny charakter Świąt Bożego Narodzenia w tym roku :). Mam nadzieję, że i u was Święta minęły w spokojnej i rodzinnej atmosferze :)

To był czas pełen emocji, spotkań, doświadczeń i codziennych spraw,  momentami bardzo dynamiczny, ale też bogaty w dobre chwile. Na spokojne pisanie i pielęgnacyjne rytuały było po prostu mniej przestrzeni, więc blog na chwilę musiał zejść na dalszy plan. Dziś wracam do niego bez pośpiechu i bez wyrzutów sumienia, raczej z wdzięcznością za ten czas i radością, że mogę znów tu być.

Pielęgnacja włosów w trybie „minimum”

Nie będę udawać, w tym czasie moja pielęgnacja włosów zeszła na dalszy plan. Częściej wybierałam szybkie, wygodne rozwiązania niż długie rytuały i eksperymenty. Był to raczej tryb „dbam na tyle, na ile mogę”, niż dopieszczanie każdego etapu.

Mimo wszystko udało mi się przetestować kilka naprawdę ciekawych rzeczy, w tym kilka wcierek, które przywiozła mi moja siostra razem z kuzynką mojego męża. Mam już swoje pierwsze przemyślenia i na pewno podzielę się nimi wkrótce, bo czuję, że to może być coś naprawdę interesującego.

Cały czas pamiętam też, że obiecałam jednej z Was w komentarzu wpis o moich olejach do włosów, ta obietnica absolutnie nie przepadła. Temat olejów nadal chodzi mi po głowie i na pewno wróci na bloga w najbliższym czasie.

Dziękuję Wam za cierpliwość, za to, że cały czas tutaj zaglądaliście i za wszystkie miłe komentarze w czasie mojej nieobecności. Wracam powoli, za to z dużą chęcią do pisania i dzielenia się tym, co u mnie, co testuję i co naprawdę się sprawdza.

Pozdrawiam Was ciepło,
Madeline